Szept nadchodzącej zimy
Powietrze ma teraz wyraźną jakość. Ciepło późnej jesieni w końcu ustąpiło, pozostawiając po sobie ostry, czysty chłód, który wydaje się zarówno zaskakujący, jak i znajomy. Nie nadeszło z burzą, ale z subtelną zmianą światła i nową ostrością wiatru.
Poranek przywitał nas nie łagodnym słońcem, ale stalowym, zachmurzonym niebem. Wyjście na zewnątrz było jak wejście w inną porę roku. Zimno nie było brutalne, ale uporczywe-energiczne, orzeźwiające uderzenie, które wyostrza zmysły. Zauważyłem, że zapinam kurtkę nieco wyżej i chowam ręce nieco głębiej w kieszeniach. Każdy oddech materializował się jako mała, ulotna chmura, duch ciepła natychmiast pochłaniany przez chłód.
Świat się uspokoił. Hałaśliwe dźwięki lata i szeleszczący chór jesiennych liści zniknęły, zastąpione głębszą ciszą. Wiatr, pozbawiony już ciepła, szepcze przez nagie gałęzie nowym, ostrzejszym głosem. Niesie zapach wilgotnej ziemi i słabą, dymną obietnicę niezapalonych jeszcze kominków. Ludzie chodzą trochę szybciej, ich kroki są bardziej celowe, a ich postawy są lekko pochylone wobec żywiołów.
Jednak w tym zejściu jest dziwne piękno. Zimne powietrze jest czyste w płucach i oczyszcza. Sprawia, że świat wydaje się wyraźniejszy, a krawędzie budynków ostrzejsze na tle bladego nieba. To zaproszenie do zwrócenia się do wewnątrz,-w poszukiwaniu ciepła dobrze-oświetlonego pokoju, komfortu gorącego napoju i spokojnego towarzystwa dobrej książki. To pierwsze znaczące ochłodzenie to nie koniec; to przejście. To stanowcze, ale ciche ogłoszenie natury, że rozpoczyna się nowy, bardziej refleksyjny rozdział.